De week van…December feestmaand… of toch niet?

Jeetje, we zitten alweer in december. De laatste maand van het jaar. Een gezellige maand, een feestmaand, een maand waarin je het jaar nog even de revue laat passeren. Een maand waarin je wensen en doelen stelt voor het nieuwe jaar of deze bijstelt. Een maand vol hoop, liefde…maar ook een maand waarin eenzaamheid nog eens extra kan worden benadrukt.

De maand december is voor velen een maand waarin de familiebanden worden versterkt. Er worden gezellige etentjes met kaarsjes, wijn en culinaire hoogstandjes georganiseerd, waarbij vrienden en families bijeenkomen, spelletjes spelen, cadeautjes uitwisselen en elkaar geluk wensen.

Maar wat, als je geen familie meer hebt om het mee te vieren? Wat als je iemand verloren hebt en je nog overspoeld bent van verdriet? Wat als je eenzaam bent!

Er zijn genoeg mensen te vinden die de decembermaand helemaal niet zo leuk vinden.

Anita was niet depressief. Want de rest van het jaar kon ze goed functioneren. Anita was eenzaam

Zo ook, Anita, een alleenstaande vrouw van 42, met een goede baan als office manager. Ze had echter een probleem. Ze haatte de feestdagen in december. Als de maand december naderde, trok zij zich terug. Het liefst bleef ze thuis in bed onder de dekens. Maar december was op kantoor juist de drukste maand van het jaar. Met een gedwongen lach kwam ze op kantoor en hield dit de hele dag vol. ’s Avonds deden haar kaken pijn van de geforceerde lach op haar gezicht. Elke vrijdag zorgde ze ervoor dat ze eerder wegging, zodat zij niet mee hoefde te doen aan de vrijdagmiddagborrel.

Anita was niet depressief. Want de rest van het jaar kon ze goed functioneren. Anita was eenzaam. En in december werd zij daar extra aan herinnerd. Anita had weinig vrienden. Ze was nooit getrouwd geweest en had slechts enkele relaties gehad, die door de andere partij werd beëindigd, haar achterlatend met een schuldgevoel, verdriet en onzekerheid. 

Anita was iemand die als kind al moeilijk contact maakte met anderen. Ze was introvert, verlegen en had slechts een of twee goede vriendinnen op school. Thuis was ze ook stil, vroeg weinig aandacht en sprak nooit haar ouders tegen. Anita was hooggevoelig, had moeite met de vele prikkels die op haar afkwamen, dus sloot zij zich af van alles en iedereen en werd haar binnenwereld, haar domein, haar veilige plek.

Anita begon zichzelf te verwijten dat ze niet zoals anderen was en gezellig kon meedoen met feestjes. Ze begreep het niet, ze begreep zichzelf niet.

Haar belevingswereld speelde zich van binnen af, waarmee zij zichzelf steeds verder verwijderde van de wereld om haar heen.

Het kostte haar ontzettend veel moeite om te studeren, te solliciteren en een baan te behouden. Deze baan was al haar zoveelste baan. Ze leek maar niet verder op de economische ladder te komen. Ze overwoog om voor zichzelf te beginnen, maar in wat? Ook daar was ze onzeker over.

Bij haar ouders, familie en vriendinnen kon ze niet echt terecht, want ze hadden al meer dan eens laten ontvallen dat ze haar niet begrepen. ‘Ze stelde zich aan.’

Anita was eenzaam. En met de feestdagen werd dit gevoel versterkt. Het kostte haar ontzettend veel energie om december door te komen, waardoor ze de eerste weken van januari voor moest bijkomen.

Anita begon zichzelf te verwijten dat ze niet zoals anderen was omdat ze niet gezellig kon meedoen op feestjes. Ze begreep het niet, ze begreep zichzelf niet.

Toen Anita mij belde, verliep het gesprek in het begin stroef. Anita durfde zich nog niet open te stellen. Ik vroeg haar of ik even op haar mocht afstemmen. Anita ging hiermee akkoord. Ik vertelde Anita dat ik voelde dat zij eenzaam was en dat wat zij het liefst wilde, was zichzelf worden. Aan de andere kant van de telefoon hoorde ik een diepe zucht. Ik vertelde door wat ik voelde. Dat ze niet wist wie ze was en wat ze wilde. En dat ze daar ontzettend onzeker van werd. Het ijs was gebroken. Het gesprek verliep verder moeiteloos. Anita besloot na ons gesprek dat ik haar mocht begeleiden.

Maar stel dat Anita niet aan de bel had getrokken? Hoe zou het dan zijn vergaan met Anita?

Na mijn begeleiding was Anita een ander mens geworden. Ze stond stevig in haar schoenen, was een eigen bedrijf begonnen, maakte beter contact met anderen en bleef bovenal trouw aan zichzelf. Maar stel dat Anita niet aan de bel had getrokken? Hoe zou het dan zijn vergaan met Anita?

Hoe vergaat het al die duizenden, miljoenen mensen op deze wereld die rond de feestdagen eenzaam zijn? Zeker de kwetsbare groepen in onze samenleving: de ouderen en kinderen in tehuizen. En ik weet dat er mensen zijn die eenzaam zijn ondanks dat ze mensen, familie om zich heen hebben.

Ik wil je vragen om eens om je heen te kijken, in je eigen buurt, woonplaats. Kan jij aan iemand zien of die eenzaam is? Ik kan dat niet zien. Jij wel?

Maak eens een praatje met een willekeurig iemand. Een vriendelijke lach naar iemand doet wonderen. Luisteren naar iemand kan voor de ander een opluchting zijn. Eindelijk iemand die de tijd neemt om naar ze te luisteren. En zeker rond de feestdagen, kan je met een simpel gebaar van vriendelijkheid en compassie een ander het gevoel geven dat hij of zij er toe doet. Want dat is wat wij allemaal willen …er toe doen, gezien worden.

Ben je ooit eenzaam geweest? Hoe ben jij ermee omgegaan? Of heb je iemand geholpen die eenzaam was? Wat heb je gedaan voor die persoon? Ik hoor het graag van je. Laat gerust hieronder in het reactievakje een commentaar achter.

Ik wens je een fijne decembermaand met veel vreugde, gezelligheid en liefde om je heen.

Warme groet,

 

Digna

 

 

P.S. deel gerust mijn blog.


Add Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!