De week van…herpakken van rust en terug naar essentie

Afgelopen week was een bijzonder drukke week voor mij. Het leek wel alsof er aan alle kanten aan mij getrokken werd, geen tijd had om even op adem te komen en het gevoel had dat ik steeds maar over mijn grenzen ging.

Herkenbaar?

De drukte begon eigenlijk al twee weken hiervoor. Een afspraak hier, en een afspraak daar. En dan van die afspraken waarvoor je ruim van te voren aanwezig moet zijn om maar een 15 minuten-gesprek te hebben. Maar daardoor wel een gebroken dag hebben en uit je workflow zijn. Sommige afspraken waren niet voor mij, maar als behulpzame vriendin, zeg je geen nee als jou gevraagd wordt haar naar haar afspraken te brengen omdat zij slecht ter been is, toch? 

Ik hoorde mezelf denken:”Waar ben je mee bezig, Digna! Dit gaat ten koste van jezelf. Waar is jouw ‘liefdevol egoïsme’ gebleven dat zegt dat je eerst voor jezelf moet zorgen voordat je voor de ander kan zorgen?” En dit bleef dus de hele tijd doorspoken in mijn hoofd. Maar het kwartje was nog niet gevallen, want ik wilde haar niet teleurstellen en ik wilde mij niet schuldig voelen als ik haar geweigerd had. 

Vorige week ging het precies zo.

Ik begon de druk te voelen. Ik had mij totaal verkeken op het werk wat nog op mij wachtte. Ik zou het niet redden om mijn nieuwsbrief de deur uit te krijgen op de dinsdag. En ik vertikte het om het te versturen op de woensdag, omdat ik anders gefaald had… ik had een deadline gemist. Daarnaast moest ik nog verbeteringen aanbrengen in de reader van de workshop die ik die zaterdag zou geven, en ik moest nog dit, en ik moest nog dat… Maar ondertussen bleef ik maar toezeggen: “Oh joh, ik breng je wel.” Ik had haar immers ooit beloofd altijd voor haar klaar te staan.

En ik maar in mijzelf zeggen: “Dit is echt laatste keer, de volgende keer zeg ik dat ik werk en haar niet kan brengen”, en boos worden op de vriendin, “ze begrijpt het niet, ze weet toch dat ik bezig ben!”, etc. etc. Terwijl ik het zelf deed. Ik kon geen nee zeggen tegen haar. Ik durfde geen nee te zeggen, uit angst voor afwijzing. Uit schuldgevoel dat ik haar in de steek zou laten. 
Ken je dat gevoel? Ken jij die grammofoonplaat die constant in je hoofd speelt, en die steeds vastdraait op het stuk ‘schuldgevoel’ en ‘afwijzing’? 

 En toen besefte ik het, ik was weer in mijn oude patroon vervallen.

Altijd maar bereid zijn de ander te helpen, uit angst afgewezen te worden. Of uit angst niet aardig gevonden te worden. Helpen vanuit schuldgevoel. Dat is wat ik aan het doen was.
En toen besefte ik het, ik was weer in mijn oude patroon vervallen. Ik was weer die kleine onzekere Digna, die geleerd had om altijd lief en aardig te zijn. Het kleine meisje dat geen nee mocht zeggen. Blijkbaar gebeurde er iets in mij waardoor ik in mijn oude patroon terugviel.
Maar wat gebeurde er?

Ik durfde de confrontatie met mijzelf niet aan. Het is gemakkelijker om een ander de schuld te geven van hoe jij je voelt…

Ik ben bij mijzelf te rade gegaan. Ik kwam erachter, dat als ik even niet lekker in mijn vel zit, ik mijzelf saboteer. Al weken voelde ik mij moe, onrustig en zelfs neerslachtig. En in plaats van na te gaan waar deze emoties vandaan kwamen, propte ik mijn agenda vol met andermans afspraken, zodat ik niet naar mijzelf hoefde te luisteren. 
Ik durfde de confrontatie met mijzelf niet aan te gaan. Het was gemakkelijker om een ander de schuld te geven van hoe ik mij voelde, dan na te gaan waarom ik boos, neerslachtig of verdrietig was. 

Wat een inzicht!! En wat een stress heeft het gekost.

Want terwijl ik op ‘Send’ drukte, wist ik het al: “dit is niet goed!

Helaas was het kwaad al geschied.
Want ik ben in de gemoedstoestand van boosheid, verdriet en neerslachtigheid met mijn nieuwsbrief aan de slag gegaan. En dat had ik niet moeten doen. Ik wilde betrouwbaar overkomen aan mijn lezers door de deadline koste wat kost te behalen (wederom het oude patroon van voldoen aan de verwachtingen van anderen!). Daarbij zonder enig idee of inspiratie, beginnen aan een nieuwsbrief en dan op een naam komen als ‘praktijkpraat’!!!

Hoe verzin ik het! Het is niet om te lachen, maar achteraf gezien wel hilarisch. 😉
Want terwijl ik op ‘Send’ drukte, wist ik het al: “dit is niet goed!”
En wat denk je…de stress nam alleen maar toe. Hoe ga ik dit in Godsnaam rectificeren? Over betrouwbaarheid gesproken. Ik kon moeilijk een email erachteraan sturen met de mededeling:”Hé dames, vergeet de naam, mijn nieuw item, het was een vergissing..” Zie je het al voor je? 

Ze waren er niet voor niets. Ze wilden gezien worden.

Vandaar dat ik dit keer in ‘De week van….’, schrijf over mijn eigen blinde vlek die ik deze afgelopen weken heb ervaren, waar het mijn eigen behoeften betreft. Ik had mijn emoties aandacht moeten geven. Ze waren er niet voor niets. Ze wilden gezien worden. Een restje oude emoties dat aan het oppervlak kwam. Ik hoefde er eigenlijk niets mee… ze wilden alleen even gezien worden, zodat ik dat restje kon loslaten. Maar in plaats daarvan zocht ik een uitweg om mijzelf bezig te houden zodat ik geen aandacht aan ze hoefde te besteden. 

Gelukkig ben ik weer even aan herinnerd dat ik niet uitgeleerd ben. Dat er op momenten van onzekerheid, boosheid, neerslachtigheid, ik snel in mijn oude patroon kan vervallen… terug kan grijpen naar het oude vertrouwde…

Na dit inzicht kon ik mijn rust herpakken en was ik weer terug bij mijn essentie.

En wat is het fijn dat ik ondanks mijn fouten, ondanks die pijnlijke confrontatie met mijzelf, mij kwetsbaar durf op te stellen door dit met jullie te delen. Want ik weet dat velen van jullie dit zullen herkennen.

Wie weet heb je een soortgelijke situatie gehad. Of misschien heb je juist na het lezen van mijn verhaal, behoefte aan een inzichtgevend gesprek met mij of je kent iemand die dat gesprek met mij zou kunnen gebruiken. Iemand die nog in een oud patroon van onzekerheid, boosheid en verdriet vastzit. 

Want weet je, ik bied een GRATIS ‘Inzicht-in-onzekerheid’ gesprek aan. Een gesprek dat transformerend werkt en jou inzicht geeft in de thema’s in je leven. Je kan mij mailen: info@holistischepraktijkzivah.nl. 

En ik hoop dat je wilt reageren op mijn BLOG. Dat zou ik ook heel fijn vinden. Laat mij even weten wat je ervan vindt.

Warme groet lieve lezers,

Digna

Download mijn gratis ebook: ’10 tips tegen onzekerheid’.


6 Comments

  • Sheila Posted 20 november 2018 14:36

    Zeer herkenbaar! Ik had het zelf kunnen zijn…Dank voor je moed en bereidwilligheid om je kwetsbaar op te stellen.

    • admin Posted 20 november 2018 14:55

      Dank je wel, lieve Sheila, met pijn in mijn buik heb ik dit gepost. maar ik wist dat velen dit zouden herkennen, en wellicht dat dit, zoals je in je andere ‘comment’ aangaf, voor anderen bevrijdend kan werken.

  • Sheila Posted 20 november 2018 14:24

    Zoooo herkenbaar ! Dankjewel voor dit stuk .Jouw kwetsbaarheid werkt bevrijdend en vast niet alleen op mij.Nog velen na deze!

    • admin Posted 20 november 2018 14:57

      Mocht je iemand kennen Sheila, op wie dit bevrijdend kan werken, schroom niet om de blog door te sturen.

  • Angela Posted 20 november 2018 13:18

    Ja lieve Digna, je bent een kanjer! Ik vond ‘praktijkpraat’ juist een ontzettend leuke ongedwongen titel.

    • admin Posted 20 november 2018 15:01

      Ha lieve Angela, dank je wel voor je compliment. Geweldig dat je ‘praktijkpraat’ wel leuk vond;-).

Add Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!