Juf mag ik mijzelf zijn

Ik hoorde van de week van een moeder dat haar dochter en de juf geen “klik” met elkaar hebben. Het gevolg is dat haar dochter voor het minste of geringste wat zij zegt, gezien wordt als brutaal of onhandelbaar. Dit meisje heeft zonder dat zij het wilde, een stempel gekregen van diegene die haar moet begeleiden en die het beste uit haar moet halen. Die zelfde week hoorde ik een soortgelijk verhaal van een andere moeder met een zoontje. Ook haar zoon had een stempel van school dat hij onhandelbaar was en misschien zelfs achter liep in zijn ontwikkeling.

Dan denk ik: Mensen waar zijn jullie mee bezig. Doe normaal! Het zijn kinderen! Wie heeft ooit gezegd dat kinderen en volwassenen allemaal hetzelfde moeten zijn? Wie heeft ooit gezegd dat wij niet onszelf meer mogen zijn. Het lijkt wel een trend te zijn. Alles en iedereen dat afwijkt van de norm moet maar afgezonderd worden: je voldoet niet! Steeds meer regels worden ingevoerd om ons in het gareel te houden en onze eigenheid van ons af te pakken. Wij leren kinderen dat zij eerlijk moeten zijn. Tegelijkertijd straffen wij kinderen als zij eerlijk hun mening geven. Omdat dit niet past in onze hedendaagse maatschappij. Een en al verwarring voor kinderen.
Kinderen worden vanaf hun geboorte getoetst aan de standaard maten en gewichten. Goed, eerlijk is eerlijk, als een kind ondergewicht heeft kan dat gevolgen hebben voor zijn verdere ontwikkeling of gezondheid. Maar kinderen een CITO toets afnemen in groep I of II ? Dat gaat zelfs mij te ver.
Waar zijn wij opgehouden om mens te zijn, individuen te zijn, met elk onze eigen krachten/zwakten en met onze eigen specifieke en mooie eigenschappen? Wanneer zijn wij gedegradeerd tot boerderijdieren die gekeurd worden op de beste kenmerken.
Ik hoor je al zeggen: Survival of the fittest! De soort in stand houden… en nog meer van dit soort uitspraken die op zich ook op waarheid berusten.
Maar gaan wij niet te ver in onze redenatie? Mogen kinderen in deze tijd geen kind meer zijn. Moeten ze al in Groep I kunnen rekenen, lezen, schrijven? Mogen zij zich niet nog even wanen in die kinderlijke onschuld? Moeten zij vanaf zij de schoolbanken betreden al perfecte gehoorzame burgertjes zijn die niets meer aan eigenheid hebben in te brengen? Mag er geen diversiteit meer bestaan in de maatschappij?
Ligt het probleem niet bij de docenten die voor de klas staan? Weten zij misschien niet om te gaan met de zeer wijze kinderen van deze tijd? Moeten de docenten misschien bijgeschoold worden in hoe om te gaan met deze creatieve, wijze kinderen in plaats van een negatieve stempel op deze kinderen te plakken? Docenten klagen al jaren dat de klassen te groot zijn. Zoals elk individu verschilt van elkaar, zo zal de manier van lesgeven niet voor elk kind gepast zijn.
Wat voor elk kind, elk individu of wezen geldt, is: Wat je aandacht geeft, zal groeien, sterker worden, in kracht toenemen. 
Elk kind zal opbloeien als het de aandacht krijgt dat het verdient. (Dit geldt trouwens ook voor mensen dieren en planten.)

Ik weet dat mijn betoog erg zwart/wit is. Het is ook niet mijn bedoeling om docenten af te kraken. Er zijn genoeg docenten aan te wijzen die zich wel willen inzetten voor de kinderen die zij les geven. Maar het verhaal van deze twee moeders triggerde blijkbaar iets in mij. Ik voelde mij opstandig worden. Ik dacht aan mijn eigen jeugd. Ik dacht aan de keren dat ik een hekel had aan school omdat andere kinderen voorgetrokken werden. Ik dacht aan de keren op school dat ik gekleineerd werd door een juffrouw die haar dag niet had en het op alle kinderen afreageerde. Het gevoel van onrecht en onbegrip kwam in alle hevigheid naar boven bij mij. Hoe moet het niet voor een kind zijn als je ten onrechte van iets beschuldigd wordt, en jij je als kind niet kan verweren? Want volwassenen hebben altijd gelijk! Hoe moet het niet zijn voor een kind om steeds onmacht te moeten voelen, je boosheid niet mogen uiten omdat dat niet passend is binnen deze micromaatschappij genaamd SCHOOL?

Waar het mij om gaat is dat wij al heel jong te maken krijgen met een (soms wreed) selectieproces. Wij leren al heel vroeg dat wij niet mogen zijn wie wij zijn. Wij moeten allemaal hetzelfde zijn. Er is geen ruimte meer voor diversiteit, voor creativiteit.
Wij straffen een eigen mening hebben af met de stempel onhandelbaar of brutaal. Ruimte voor je eigen tempo en ontwikkeling is er niet.
Op latere leeftijd kampen wij met Burn Outs, depressies en angsten. Omdat wij niet geleerd hebben zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor ons leven. Wij hebben alleen maar geleerd om te doen wat er van ons verwacht werd, onszelf te vergelijken met anderen. Wij hebben niet geleerd wat leven is. Wij hebben niet geleerd te vertrouwen op ons eigen gevoel.

Onze beste leerschool is ons gevoel.

Reageren mag. Delen is lief.


Add Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!