Sandra was boos…boos dat ze het zelf had toegelaten…

Sandra was boos,…boos omdat ze het zelf had toegestaan.

Chronische aandoeningen en onzekerheid dl 2. 19 Februari 2019

Enkele weken geleden heb ik in mijn blog geschreven over Sandra, een vrouw van 48 jaar die een chronische aandoening heeft. Sandra haar hulpvraag was dat ze gezien wilde worden voor wie ze was zonder medelijden op te roepen. Sandra wilde zichzelf kunnen zijn.

In een van de sessies met Sandra, vertelt zij mij dat ze zich altijd schuldig voelde als zij iemand iets moest weigeren. Het kon dan om simpele dingen gaan zoals nee zeggen tegen een avondje uit met vrienden of nee zeggen tegen een vrijdagavond borrel na het werk. Ze kon dan een hele avond blijven piekeren over het feit dat ze nee had gezegd. Wat zouden ze wel niet van haar denken? Zouden ze haar nog aardig blijven vinden? Zouden ze haar ooit nog mee uit vragen?

Tijdens de sessie zijn we samen op zoek gegaan waar dit gevoel vandaan kwam. Het bleek dat Sandra al jong geleerd had dat ze dienstbaar moest zijn aan anderen (zoals zoveel vrouwen geleerd hebben van hun ouders). Toen ze jong was, wilde ze weleens iets niet doen wat haar ouders haar vroegen. Zonder dat het de bedoeling was van haar ouders, werd haar een schuldgevoel aangepraat. Haar werd verteld dat ze niet lief was als ze niet deed wat van haar gevraagd werd. Als kind voelde ze zich dan verdrietig worden, boos worden, omdat ze geen zeggenschap had over wat zij zelf wilde. Boos en verdrietig omdat ze haar ouders blijkbaar pijn deed met haar weigering. De boosheid en het verdriet stapelden zich op in haar lichaam, want als kind kon ze haar boosheid en verdriet niet tonen uit angst dat haar ouders dan nog meer verdriet zouden hebben.

Ook nu was Sandra nog boos en verdrietig. Sandra was boos. Boos om wat haar was aangepraat. Boos dat ze het zelf had toegestaan. Maar wat had ze anders kunnen doen? Ze was nog maar een kind.

Sandra heeft haar hele leven gezorgd voor anderen. Haar moeder, tijdens haar ziekbed, haar vader die na de dood van haar moeder een enorm beroep op haar deed. Haar jongere broer die vaak zonder werk zat, vriendinnen die zich beklaagden bij haar over hun exen, echtgenoten, werk etc. etc.

Sandra was er altijd voor iedereen. Altijd een luisterend oor en altijd klaar staan voor een ander. Tot het niet meer ging…

Op haar 35ekreeg Sandra vage klachten. Ze was steeds moe, sliep slecht, had weinig eetlust. In eerste instantie dacht ze dat het om een griepje ging, maar de klachten bleven aanhouden. Met moeite kon ze nog uit bed komen ’s ochtends om naar haar werk te gaan. Ze stond soms op met spierpijnen of met pijn in haar nek. Maar de pijnen werden erger en de vermoeidheid hield aan. Haar huisarts zei elke keer dat ze last van stress had. Of hij zei dat het bij haar tussen de oren lag. Ook in deze situatie werd haar iets aangepraat wat er niet was. Zij voelde zich eenzaam en alleen hierin, want niemand geloofde dat ze echt pijn had. Ze deed immers nog alles zelf. 

Na vele consulten bij specialisten en vele ingrijpende onderzoeken, kwam ze erachter dat ze een auto-immuun ziekte had. Ze zou de rest van haar leven medicijnen moeten slikken, pijnen hebben in haar spieren en met vermoeidheidsklachten moeten leven. Ze zou haar leven moet vormgeven rondom de aandoening. Ze zou moeten leren leven met een chronische aandoening die niet meer weg zou gaan. Wat voelde zij zich eenzaam en alleen. Het feit dat ze moest leren leven met een chronische aandoening maakte haar leven een stuk onzekerder. Zij werd onzeker. Wat moest ze nu doen? Ze voelde verdriet, angst maar vooral boosheid. Boosheid omdat het niet eerlijk was. Ze stond immers voor iedereen klaar. Ze was toch “lief” geweest? Het liefst wilde ze slaan, schoppen en schreeuwen. Maar niemand hoorde haar schreeuwen, want die strijd vond vanbinnen plaats.

Haar lichaam was een gevecht met zichzelf begonnen. Een gevecht dat Sandra op metafysisch niveau met zichzelf voerde. Ze vocht om haar boosheid te onderdrukken. Ze vocht om haar verdriet, angst en onzekerheid te verbergen.

Haar lichaam vertelde haar in feite wat geheeld mocht worden. 

Sandra mocht leren zichzelf op de eerste plaats te zetten. Ze mocht leren dat zij het waard was om van zichzelf te houden.Het kind van vroeger wilde geheeld worden. Haar innerlijke kind wilde gerust gesteld worden en gezien worden.

Maar het belangrijkste was toch dat Sandra mocht leren zichzelf te vergeven…dat ze niet anders kon handelen vroeger toen ze klein was. Ze was immers een kind.

Ze was boos op zichzelf, hééél erg boos. Zo boos dat ze haar boosheid en frustratie naar binnen gericht had, waardoor ze ziek was geworden.

De behandelingen die ik Sandra geef, zijn er dan ook op gericht om haar van haar overtuigingen over zichzelf af te helpen, om zichzelf te kunnen vergeven, om haar fysieke energieniveau te verhogen, en om haar in haar kracht te zetten zodat ze meer zelfvertrouwen krijgt en weer van zichzelf kan houden en zichzelf weer mag zijn.

Sandra en ik zijn nog even met elkaar bezig. Bij elke sessie zie ik het gezicht van Sandra meer en meer open gaan. Sandra weet dat de sleutel tot haar succes in haar zelf ligt.

Sandra krijgt meer en meer zicht op wat zij kan en wat ze niet kan. Ze ontdekt waar haar talenten liggen. Ze weet waar haar grenzen liggen en kijkt weer vol hoop de toekomst tegemoet.

Wat voel ik mij dankbaar dat ik Sandra haar proces mag volgen en haar mag begeleiden. Dat ik getuige mag zijn van een bloem in knop, die zich langzaam maar zeker ontvouwt tot een prachtige Roos.

Sandra kwam op mijn pad omdat ik zelf ook van Sandra kon leren. Een reminder om niet over mijn eigen grenzen te gaan. Maar ook een reminder om dicht bij mezelf te blijven. Mij niet te laten beïnvloeden door keuzes van anderen of door wat anderen vinden dat ik zou moeten doen of hoe ik zou moeten leven.

En dat is wat Sandra en elke andere cliënt mij keer op keer brengen, een spiegel van hoe ik zelf was of hoe ik soms nog meer kan zijn. Ik weet dat wij allemaal mensen in ons leven tegenkomen die ons iets te leren hebben. Mensen die we aardig vinden en bij wie we willen zijn, maar ook mensen die we minder aardig vinden en die we liever niet in onze buurt willen hebben. Maar elk van deze mensen hebben ons iets te zeggen, houden ons een spiegel voor.

Het is echter aan onszelf wat wij met die spiegel doen die ons wordt voorgehouden. Durven wij in de spiegel te kijken? Of kijken wij ervan weg en ontkennen wij wat wij zien in die spiegel?

Ontken jij dat donkere gedeelte in jou zelf? Of omarm je het en ga je ermee aan de slag? En durf je ook al het moois te zien wat de spiegel je ook laat zien? Of blijf je halsstarrig vasthouden aan jouw overtuigingen die niet eens van jou zijn, maar die je zijn opgedrongen?

Ik heb gemerkt aan de hand van mijn ervaringen met mijn cliënten, dat het in feite niet uitmaakt of ik een vrouw begeleid met stress- of burn-out klachten, of een vrouw begeleid die onzeker is van zichzelf, ziek is, of met welke andere klacht dan ook. Het komt er allemaal op neer of zij zichzelf in de spiegel durft aan te kijken en met trots durft te zeggen: “Ik hou van jou…”

 

Voel jij ook boosheid, of verdriet omdat je niet jezelf mag zijn of durft te zijn? Wil jij het innerlijke kind in jou helen? Of ben je klaar bent met iedereen, behalve jezelf, tevreden te stellen? Of weet je niet meer hoe het voelt om je echt gelukkig te voelen en te leven vanuit je hart?

Maak dan vrijblijvend een afspraak met mij. Ik begeleid je naar meer zelfvertrouwen, zelfliefde, zelfacceptatie en naar een leven waarin jij jouw talenten optimaal benut zodat jij kan leven zoals jij dat wilt.

Mail naar: info@holistischepraktijkzivah.nl.

 

 


Add Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

error: Content is protected !!